RADYNIA i OKOLICE

  
 

Radynia i okolice

RADYNIA (Raden, Radno, Cоветyня, Pадіня,Radikovy, Radyně), rok założenia 1690

(ostoja bałaku, tu si bałaka jeszczy pu lwowsku).

Początki miejscowości Raden sięgają roku 1690, gdy w środku gęstego lasu, należącego do grafa Geppersdorfa, powstala mała osada.
Poczatkowo majątek stanowiło 13 małych stajni, których posiadaczami
byli pracownicy folwarczni. Jeszcze w roku 1840 niedaleko od drogi
Leobschitz(Głubczyce)-Krnov(Karnowia) rósł las. W 1826 roku mieszkancy Raden wykupili pańską ziemię, a w roku 1852 także lasy.
Nazwa miejscowości pochodzi od słowianskich imion Rad lub Rada.
W 1849 roku, 8 czerwca, mieszkańców Raden spotkało podwójne nieszczęście.
Wielki pożar strawił prawie całą wieś, a grad zniszczył prawie wszystkie
płody rolne. Było to przyczyną odprawiania modłów w dniu 8 czerwca do św Medarda
W 1723 roku Kien Raden miala 1-go rzemieślnika, 8 rolnikow i 15 ogrodnikow.
W 1783 roku bylo 9 rolnikow i 20 ogrodnikow, a później 9 rolnikow 31 ogrodnikow i 10 cieśli.
Areał pól wsi Raden wynosil 346 ha. Liczba ludności wynosila:
w 1783r-139; 1855r-283; 1890r-318; 1910r-279.
W 1902 roku wybudowana zostala droga do Raden ze wsi Moker(Mokre).
W 1908 zainstalowano w Raden pierwszy telefon.
Poczta i dworzec kolejowy znajdowaly sie w miejscowosci Moker.
Tak wygląda teraz:

W czterech domach kolonii zwanej Stirnau(Bursztet) mieszkali ciesle, ktorzy budowali ludziom domy. W roku 1910 bylo ich 6.
Kolonia Stirnau nalezala do Dobersdorf (Dobieszow), ale dzieci chodzily do szkoły do Raden. Strumyk wypływajacy z Gołębiej Góry i przeplywajacy przez Stirnau nazywany byl "Stirnau". Strumyk ten przepływajac obok Raden, Peterwitz(Pietrowice) i kolo
Jägerndorf(Krnov) wpada do Opawy. "Stirnau" napędzał swoją
wodą młyn wodny, ktory w 1810 roku spaliło wojsko francuskie .
Młyn ten nie zostal nigdy później odbudowany.

Kościół
Kapliczka pod wezwaniem sw. Anny została rozbudowana w 1742 roku
na kosciół, ktory został filialą koscioła Troplowitz(Opawice).
Początkowo msza sw. była odprawiana tylko raz w tygodniu.
Chrzciny, śluby i pogrzeby odbywaly się w Troplowitz.
W 1878r. wybudowano w Raden, po wielu staraniach, cmentarz i odtąd
pogrzeby odbywały się w tej miejscowosci, jednak chrzciny i śluby odprawiano nadal w Troplowitz.
Szkoła.
Do 1810 roku dzieci chodziły do szkoły w miejscowości Moker.
Od 1810 do 1819 uczył dzieci nauczyciel Jauernig po dwie godziny
dziennie w wynajętym pomieszczeniu.
W 1820 roku hrabia Geldnitzin wybudował szkołę do której uczeszczalo 19 dzieci i zatrudnił pierwszego nauczyciela Johanna Mosler. Do szkoły w Raden uczęszczały także dzieci ze Stirnau oraz katolickie dzieci z Moker. W ten sposob liczba dzieci wzrosla do 40.
W 1868 roku szkoła spłonęła, po czym na jej miejscu wybudowano nową,
z powiększoną klasą. Do szkoly nalezalo 0,75 ha pola.
Po Johanie Mosler, który w 1829 roku zmarł, nauczali następujący nauczyciele: Anton Heisig 1829 - 1841 ; Joseph Neugebauer 1841 - 1849 ; Johan Heisig 1849 - 1856 ; Alois Leder 1856 - 1860 ; Albert Kraut 1860 - 1872 ; Anton Hawelt 1872 - 1883 ; Anton Trautmann 1883 - 1886 ; Eduard Zeitner 1886 - 1894 ; Max Heisig 1894 - 1898 ; Walentin Tchibala 1898 - 1910
-------------------
W kwietniu 1945 roku Raden znalazło się na linii frontu  Paczków, Nysa, Zlate Hory, Krnov, Opava i była terenem bitwy pancernej oddziałów radzieckich z sztandarową  18 Dywizją Grenadierów Pancernych SS Horst Wessel(Horst Wessel męczennik za narodowy socjalizm, "Horst-Wessel-Lied”/"Die Fahne hoch" był hymnem nazistów), połowa budynków została zrujnowana, w tym kościół( spalony, odbudowany w 1956 roku) Radynię otaczały okopy, pola minowe, wielka obfitość karabinów,  panzerfaustów,  granatów, amunicji. Przed spaloną szkołą stał rozbity czołg niemiecki, a nieopodal wrak samolotu Junkers Ju 87 Stukas. U dołu wsi, w sadzie, był spory cmentarz poległych Czerwonoarmistów.
W lipcu 1945 tereny te zostały zasiedlone przez uchodźców z Kresów( z okolic Zełenohoriszcza Dilnoho), a rok później Niemcy wypędzeni.
Nazwa Raden została zmieniona na Radno, a potem na Radynia. Nastała polonizacja terenu, gdzie nawet wydłubywano napisy na nagrobkach.
Świadek i ofiara tego barbarzyństwa stoi do dziś na cmentarzu.
Na skrzyżowaniu w kierunku Opawicy w latach 70 ub wieku postawiono pomnik bitwy pancernej 1945 roku, którego wojewoda jeszcze nie zdekomunizował.
===========================

Burgstädtel(Stirnau, Bursztet) zaginiona cywilizacja (lokalna Atlantyda)- 2 km

miejsce nazywane po wojnie też: Bursztet, Druga Kolonia, Pierwsza Kolonia, osada położona przy drodze z Dobieszowa do Opawicy  w miejscu przecięcia się polnych dróg z Pielgrzymowa do Radyni , w połowie tej drogi. Kolonia przynależąca wtedy do Pielgrzymowa powstała w roku 1803 jako osada dla pracowników tamtejszego folwarku, który został wykupiony i podzielony przez gospodarzy w roku 1843. Było w niej 16 działek. Pośrodku osady znajdowała się drewniana dzwonnica. Tak opisano to miejsce przed I wojną światową.

Dziś po osadzie pozostały widoczne przy drodze fundamenty zabudowań, nieosłonięte studnie oraz prawdopodobnie szamba, więc trzeba uważać chodząc tamtędy, szczególnie latem, kiedy wszystko jest zarośnięte. Mniej więcej w środku osady stoi krzyż noszący ślady ostrzału. Przy drodze zwraca uwagę wiekowe drzewo. Nad miejscowością znajduje się malowniczy stawek po kamieniołomie łupków. 
W Festung Burgstädtel  był sztab i dowództwo 18 dywizji Grenadierów Pancernych SS "Horst Wessel"(18.SS-Freiwilligen-Panzergrenadier-Division „Horst Wessel”), którą dowodził  SS-Standartenführer(generał) Heinrich Petersen  i broniony do końca wojny. 18 DG SS była też odpowiedzialna za ewakuację i ochronę kosztowności (dokumenty, papiery wartościowe, złoto itp.) z Górnego Śląska. 
W tym czasie widziano tam transport zakrytych wojskowych ciężarówek z tajemniczym ładunkiem. Po wojnie , w latach 50-tych ub wieku prowadzone były prace poszukiwawcze zakończone wysadzeniem wejść do podziemi. Do niedawna żył jeszcze świadek tych zdarzeń, ale nie chciał nic zdradzić. Niewykluczone , że miał to spisane i dobrze schowane. Dom jego jest teraz opuszczony, w ruinie.
-------------------------------------

RADEN

Dieser Ort wurde erst um das Jahr 1690 in der Mitte eines zur Herrschaft Geppersdorf gehörigen größen,dichten Waldes gegründet
und bestand anfangs nur aus dem Gusthofe und 13 kleine Stellen,deren
Jnhaber herrschaftlicher arbeiter waren.Noch 1840 war das gegen die Leobchits Jägerdorfer Schaussee hin liegende Gelände bewaldet.
1826 erwarben die Bewohner von Raden die herrchaftlichen Äcker ,und 1852 kauften sie auch den wald.Der Name Raden stamt wohl von dem slawischen Personennamen Rad oder Rada.(Rad=tätig,freudig.)
Jm Jahre 1849 traf den Ort ein doppeltes Unglück.
Eine Feuerbrandt zerstörte fast das ganze Dorf und ein furchtbares Hagelwetter vernichtete alle Feldfrüchte.
Das gab der Gemeinde Beranlasung,Medardus als Gelöbnistag zu feiern.
1723 hatte Raden einen Scholzen,8 Bauern und 15 Gärtner.
1783 waren 9 Bauern und 20 Gärtner vorhanden,und gegenwertig zählt
man mit dem Scholzen 9 Bauern,31 Gärtner und 10 Häusler.
Die Gemeindegrundstücke haben zusammen eine Fläche von 364 ha.
Die Einwohnerzahl betrug 1730-139 ; 1855-283 ; 1890-318 ; 1910-279.
Seit 1902 hat der Ort Schausseeanschluß und seit 1908 Fernsprech-
verbindung.Die Post wird von Moker aus bestellt.
Der Banhof Moker ligt 2,5 km von Raden entfernt.
Das alte Gemeindesiegel enthielt ein Rad,das neue zeigt feine Abbildung.
Die nur aus Häuslerstellen bestehende Kolonie Stirnau zählte 1723 nur
aus 4 Nummern.Heute sind 6 Stellen vorhanden.
Sie ist zu Dobersdorf eingemeindet,jedoch zu Raden eingeschult.
Der von Taubenberg kommende Bach fliest durch Stirnau und
wird nach diesem Ort "Stirnau" genant.Er fliest an Raden vorüber,
dann durch Peterwiz und mündet bei Jägerndorf in die Goldoppa.
In früerer Zeit trieb er bei Raden eine Mühle,die um das Jahr
1810 von französischen Soldaten niedergebrandt und dann nicht
mehr aufgebaut wurde.Noch heute führt eine Wiese die Bezeichnung
Mühlgartenwiese.Im Jahre 1723 bestand die Mühle noch nicht,
sonst würde sie in dem Flurbuch von jenem Jahre erwähnt sein.
Kirchliches
Die Kapelle zur hl.Anna wurde 1742 von der Gemeinde zu einem
Kirchlein erweitert und ist eine Tochterkirche von Troplowiz.
Sontagsgottesdienst findet hier nicht statt,doch wird allwöchentlich
eine hl.Messe gelesen. Die Taufen,Trauungen und Begrräbnisse
fanden früher in Troplowiz statt. 1878 erhielt die Gemeinde
nach langem Bemühen einen eigenen Friedhof.
Die Taufen und Trauungen werden aber weiterhin in der Pfarrkirche
zu Troplowiz vollzogen.
Von der Schule
Die Radenner Jugend besuchte bis 1810 die Schule in Moker
1810 - 1819 unterrichtete sie der Schönweier Lehrer Jauernig
täglich zwei Stunden in einer gemieteten Stube.
1820 baute der Graf von Sedlnitskn für die 19 Schulpflichtigen
Kinder ein Schulhaus und stellte den ersten Lehrer namens
Johan Mosler an. Die Kinder der Kolonie Stirnau und
die katholichen Kinder von Moker wurden dieser Schule überwiesen
und so stieg die Schülerzahl bald auf 40.
1868 brannte das alte,noch mit Stroh gedekte Schulhaus ab,
das neue wurde an derselben Stelle mit vergröserter Schulstube
errichtet. An Schulgrundstücken find 0,75 ha vorhanden.
Nach Johan Mosler,der 1829 starb,folgen als Lehrer:
Anton Heisig 1829 - 1841, Joseph Neugebauer 1841 - 1849
Johann Heisig 1849 - 1856, Alois Leder 1856 - 1860
Albert Kraut 1860 - 1872, Anton Hawelt 1872 - 1883
Anton Trautmann 1883 - 1886, Eduard Zeitner 1886 - 1894
Max Heisig 1894 - 1898, Valentin Schibala 1898 - 1910.
---------------------------------------

BITWA w okolicach Radyni  4 maja 1745


Rok 1744 miał przynieść królowi Fryderykowi wielki tryumf. Wybitny ten władca nakreślił błyskotliwy plan rzucenia na kolana habsburskiej potęgi i zabezpieczenia po wsze czasy świeżego i jakże cennego nabytku - Śląska. Zakładal on wkroczenie do Czech, zajęcie Pragi i później razem z ze sprzymierzoną francuską armią - koncentryczny marsz na Wiedeń. By nie alarmować przeciwnika król zdecydował się nie koncentrować wojsk, i już w sierpniu tego roku w granice Austrii wlały się trzy pruskie armie - z Brandenburgii przez sprzymierzoną a Austrią Saksonię, ze Łużyc i ze Śląska. Zgrupowania miały połączyć się w okolicach Pragi, co nastąpiło w początkach września. Po dwóch tygodniach padła oblężona stolica Czech. Niedługo potem Fryderyk z całą potęgą armii wymaszerował w kierunku Budziejowic, by tam oczekiwać na ruch Francuzów znad Renu. Niestety, ci odpłacili pruskiemu królowi pięknym za nadobne, i nie wypełnili sojuszniczych zobowiązań i nie ruszyli na Wiedeń. W kierunku Czech za to ruszyły znad Renu główne siły armii austriackiej pod wodzą księcia Karola Lotaryńskiego i feldmarszałka Trauna.
Sytuacja wojsk pruskich w Czechach stawała się z każdym dniem jesieni coraz trudniejsza. Armia austriacka wisiała złowrogim cieniem nad wojskami pruskimi, zaś jej faktyczny dowódca, feldmarszałek Traun słynął z kunktatorstwa i unikał walnej bitwy słusznie uznając że czas dzała tylko na jego korzyść. Świetnie spisywały się wyspecjalizowane w tzw. małej wojnie oddziały austriackiej lekkiej kawalerii, jej zagony przejmowały transporty i magazyny wojsk pruskich, rozbijały oddziały aprowizacyjne, wyłapywały kurierów, uniemożliwiały prowadzenie rozpoznania. Zła jesienna pogoda, głód i choroby zaczęły dziesiątkować armię pruską, poważnym problemem stała się dezercja, zwłaszcza wśród żołnierzy pochodzenia cudzoziemskiego. W tej sytuacji i wobec nadchodzącej zimy król Fryderyk podjął decyzje o odwrocie w kierunku Śląska. Niestety, 3 tys żołnierzy pruskich z załóg Budziejowic i Taboru padło łupem Austriaków, jedynie załoga Pragi po dramatycznym marszu zdołała wyrwać się z matni, tracąc jednak całą ciężką artylerię.
Prezydent prowincji śląskiej von Munchow widząc to co wracało z Czech a było jeszcze nie tak dawno świetną armią, pisał: " Nie mamy właściwie już armii, a to co mamy nie jest niczym innym jak kupą ludzką trzymaną razem przez nawyk i autorytet oficerów" Na szczęście ocena jego była nazbyt surowa. Żadna z wielkich jednostek nie została rozbita, a rozłożone na leżach zimowych na Śląsku wojska były w szybkim tempie uzupełniane ludźmi, sprzętem i wierzchowcami, odbudowana została dyscyplina, tak że na wiosnę 1745 roku armia Fryderyka Wielkiego znowu była siłą zdolną rzucić na kolana każdego przeciwnika.
Tymczasem cesarzowa Maria Teresa sądząc że armia pruska nie zdołała jeszcze podnieść się z klęski, wymogła na swoich dowódcach inwazję na Śląsk. Na to tylko czekał Fryderyk licząc że uda się mu wciągnąć przeciwników w pułapkę i w walnej bitwie na swoich warunkach rozstrzygnąć wojnę i w tym celu rozpoczął koncentrację swojej armii w okolicach Ząbkowic Śląskich. W tej sytuacji potrzebny był każdy żołnierz, a zwłaszcza 8-9 tys korpus margrabiego Karola Brandenburg-Schwedta obsadzający przygraniczny Krnow.
Niestety, kurierzy wysyłani z rozkazami byli wyłapywani przez wojska austriackie i lekką kawalerię węgierską blokujące miasto. W tej sytuacji Fryderyk wysłał z rozkazami pułkownika Hansa Joachima Ziethena
z pięcioma szwadronami huzarów z jego regimentu. W 22 godziny, przebywszy 70km i tracąc 26 ludzi pruscy huzarzy dotarli pod Krnów, gdzie w okolicy wsi Pietrowice weszli w kontakt z wojskami margrabiego Karola. Ta akcja weszła do annałów pruskiej wojskowości jako "przejażdżka Ziethena" Przez wieki aż po dzień dzisiejszy w okolicy funkcjonuje powiedzenie, że ktoś "wyskoczył jak Ziethen z krzaków".
Niezwłocznie garnizon Krnowa rozpoczął ewakuację, załadowano też na 300 wozów pozostałą zawartość wojskowych magazynów.
22 maja 1745 roku o godzinie 3 rano w kierunku Prudnika i Nysy rozpoczęło marsz 13 batalionów piechoty, 15 szwadronów kawalerii oraz wspomniane wozy, razem mogło to być nawet 9 tysięcy pruskich żołnierzy. Niestety, austriackie wojska blokujące miasto od jakiegoś czasu obserwowały przygotowania do wymarszu i jeszcze w nocy obsadziły rejon wzgórz Hulberg (nad Braciszowem) i Eichberg (nad wsią Mokre). Na Prusaków czekało 11 tys wojsk generała Kheula i węgierskiego pospolitego ruszenia pod dowództwem Esterhazyego.
Po minięciu wsi Pietrowice pruska kolumna znalazła się w krzyżowym ogniu kilkunastu dział ustawionych na wspomnianych wyżej wzgórzach. Od tej chwili wszystko potoczyło się inaczej niż to zapewne zakładał generał Kheul. Zdyscyplinowane i świetnie wyszkolone oddziały pruskie nie wpadły w panikę, a same ruszyły na przeciwnika. Zaledwie czterem i pół tysiącom regularnych wojsk austriackich w sukurs nie przyszło węgierskie pospolite ruszenie, które w ogóle nie przystąpiło do bitwy uchodząc do pobliskiej wsi Zopowy. Tymczasem dotychczas niedoceniana pruska kawaleria miała swój pierwszy dzień chwały: kirasjerzy z 4 Regimentu von Gessler oraz dragoni Ludwika Wirtemberskiego z generałem majorem von Schwerinem na czele dosłownie wyrąbali drogę swym towarzyszom. Białe dragońskie mundury były ponoć "ufarbowane od krwi"... Prusacy "pędzili przed sobą w dół" cztery austriackie bataliony piechoty z regimentów O'Gilvy i Jos z samym generałem Kheulem zajmując wieś Mokre. Od całkowitej klęski uratowała ich kontrakcja austriackiej regularnej kawalerii, ofiarni dragoni Sachsen-Gotha oraz huzarzy regimentów Festeticsa i Kalnokyego umożliwili bezpieczny odwrót Austriaków w stronę Głubczyc.
Margrabia Karol Branndenburg-schwedt, mimo utraty wozów, mógł uznać się za zwycięzcę, miał za zadanie doprowadzić do głównych sił królewskich swoje wojska i tego dokonał. Kiedy ucichły armaty i umilkł szczęk szabel na polach u stóp dwóch wzgórz pozostało na zawsze 2 oficerów i 24 żołnierzy austriackich oraz 3 oficerów i 99 pruskich. Rany odniosło 16 oficerów i 262 żołnierzy austriackich i 6 oficerów i 116 pruskich żołnierzy.
Wojsko margrabiego szybkim marszem przez Prudnik dotarło już 25 maja do Ząbkowic Śląskich, by wkrótce wziąć udział w wielkiej bitwie pod Strzegomiem, gdzie wszystkie walczące pod maleńkim Braciszowem oddziały spisały się dzielnie.
------------------------

KRNOV(Cz) las wież w oparach likierów- 4km

Karniów (nazywano także Krnów; czes. Krnov, niem. Jägerdorf, łac. Carnovia) – miasto w powiecie Bruntal, w kraju morawsko-śląskim w Czechach, na Śląsku Opawskim, przy granicy z Polską, około 20 km od Głubczyc, nad rzeką Opawą, 26 tys. mieszkańców
Krnów- miasto wież
Krnov znany jest z Likerki Krnov , którą założył Siegfried GESSLER  w roku 1878,. Znanym w całej Europie był produkowany tam likier Altvater (Praděd) od (niemieckiej)nazwy najwyższej góry Jeseników(1492mpm). Unikalna receptura, oparta na ziołach, jest pilnie strzeżoną tajenicą.
W latach 1891-1922 w Mokrem przy stacji kolejowej istniała filia Likierki.
Budynki wytwórni w Krnowie istnieją do dziś, w Mokrem zburzone w czasie walk 1945.
 
Złożyciel Likierki był spokrewiony BACZEWSKIMI,  jeden z nich urodził się w Zlatych Horach(Zuckmantel), fachu piwowarskiego nauczył się w Jeseniku, a następnie przenióśł się do Wybranówki pod Lwowem, gdzie założył destylarnię spirytusu w 1782 roku. Jego syn, Leopold Maksymilian Baczewski  w roku 1810 przenosi zakład do Lwowa i usyskuje  tytuł „Cesarsko-Królewski Nadworny Dostawca". Marka JA Baczewski znana jest na całym świecie, obecnie produkowana przez Gesslerów we Wiedniu.
 
 Inni Gesslerowie zajmują się w Warszawie doradztwem w branży gastronomicznej(restauracje) 
------------------------

Hradec nad Moravicí(Cz)-

tu poczęto państwo polskie i Mieszka II(39 km)
Hradec nad Moravici(Grätz, Grodziec Gołęszycki)- tu w roku 965 nastąpiło(jeśli nie wierzyć tablicy niżej) spotkanie(prvni hraniční manželství styk frajira a slečne ), zaręczyny itd...  Mieszka I z księżniczką Dubravką, a potem chrzest i zaślubiny czyli Chrzest Polski. Jest tam tablica- akt erekcyjny Mieszka I upamiętniający to wydarzenie rodzinne i państwowe.
Zamek
Od początków istnienia w Hradcu zlokalizowany był jeden z głównych grodów Gołęszyców - słowiańskiego plemienia żyjącego na dzisiejszym pograniczu polsko-czeskim, między źródłem Odry i Wisły (w 1155 r. wymieniany jako Gradice Golenzicezke). W latach 990-1032 gród należał do państwa Bolesława Chrobrego i Mieszka II, w późniejszym czasie wraz z okolicami stanowił przedmiot zatargów polsko-czeskich. Jego przynależność do państwa czeskiego utrwaliła się w XII wieku po zawarciu pokoju kłodzkiego. W drugiej połowie XIII wieku czeski król - Przemysł II Ottokar - w miejscu dotychczasowego grodu postawił gotycki zamek. Odtąd dzieje miasta nierozerwalnie łączą się z historią zamku. Na przełomie XVI i XVII wieku zamek został przebudowany w stylu renesansowym. Do 1733 właścicielami zamku był ród Pruskowskich, następnie niemiecki ród Neffzernów, a od 1733 książęta Lichnovscy (do 1945). Po pożarze w 1796 dokonano przebudowy zamku, a w jego okolicy założono park w stylu angielskim. Kolejną przebudowę zamku przeprowadzono w drugiej połowie XIX wieku - odtąd nazywano go Białym Zamkiem, w odróżnieniu od zbudowanego w pobliżu Zamku Czerwonego (którego architektura nawiązywała do średniowiecza). Hradec z sprawą swoich panów stał się ważnym ośrodkiem kultury muzycznej: w zamku przebywał Ludwig van Beethoven, w Hradcu gościli także Niccolò Paganini i Ferenc Liszt. Do dziś jest tu organizowany konkurs "Hradec Beethovena".
-----------------------------

Opawica barok, rokoko- 5 km

(dawniej Opawice, śl. Troplowitz, cz. Opavice, niem. Tropplowitz lub Troplowitz) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Głubczyce.
Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest
barokowy kościół par. pw. Świętej Trójcy, z l. 1701-1796, 1829 r.,

 Ołtarz i ambona w kształcie łodzi

=================

Z Opawicy(Troplowitz) w XVIII w. przeprowadziła się żydowska rodzina do Gliwic i przyjęła nazwisko od rodzinnej miejscowości. Oskar Troplowitz wynalazł i  wyprodukował znane do dziś na całym świecie pastę do zębów NIVEA,  krem NIVEA, samoprzylepny plaster opatrunkowy Leukoplast,  taśmę klejącą Citoplast, 

-------------------------

Kościół Templariuszy w Krasnym Polu(3 km)

Wieś Krasne Pole położona jest w dolinie Złotej Opawy, u podnóża Gór Opawskich. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1 poł. XIV w.

W średniowieczu była parafią Templariuszy.

Jan Kobyłka, tablica nagrobna

Kościół filialny pw. św. Marii Magdaleny pochodzi z przełomu XVII i XVIII w. W ścianie kruchty jest wmurowany kamienny nagrobek morawskiego szlachcica Jana Kobyłki (zm. 1544), z czeską inskrypcją i reliefem przedstawiającym rycerza w zbroi.

Rozległe podziemia nie zostały jeszcze odkryte i zbadane .

------------------------------------

Pałac Oppersdorffów z XIV w Linhartovy(Cz)(Lenarcice) - 5 km

wybudowany w XVI wieku w miejscu dawnego zamku. Od XIX wieku w rękach rodziny Oppersdorffów, a następnie bogatych rodzin z Krnova.
Pałac położony pośrodku parku zachował po dziś dzień wygląd z początku XVIII wieku. W parku rośnie drzewo-zabytek, dąb zimowy, którego wiek szacuje się na 850 lat.
W 1943 zamieniony na wojskowy szpital, został częściowo uszkodzony przez pożar. Po 1945 roku upaństwowiony; obecnie należy do gminy i po remontach służy jako muzeum,
W pobliżu empirowy kościół Podwyższenia Krzyża Świętego z XIX wieku
Linhartovy (niem. Geppersdorf), leżąca przy rzece Opawica (czes. Opavice, niem. Goldoppa), która w tym miejscu tworzy granicę z Polską. W latach 2001-2007 na niewielkim moście funkcjonowało przejście graniczne Lenarcice-Linhartovy.
Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z XIV wieku. W 1742 roku po wojnach śląskich miejscowość została podzielona między Królestwo Prus a państwo Habsburgów - dawna pruska część to położona po drugiej stronie Opawicy polska wioska Lenarcice, a po Austriackiej -Linhartovy.
Tam jest pod numerem 86 najbliższa skrzynka do zgłaszania pożarów(ohlašovna požáru)

KĄPIELISKO Pietrowice(2 km)

Atrakcją ośrodka jest kąpielisko z wieżą skoków oraz ślizgawką o wysokości 11 m i długości 25 m.
Znajduje się w odległości 2km od Radyni,12 km od Głubczyc - 2 km od przejścia granicznego RP z Republiką Czeską.  Dla potrzeb gości udostępniona jest również świetlica, sala telewizyjna, bufet wraz z tarasem, kominek do grila, kręgi na ogniska, kiosk z prasą i podstawowymi artykułami przemysłowymi. Jest również kręgielnia, plac zabaw oraz boisko do siatkówki oraz koszykówki
 

Pradziad(Cz-40 km)

Pradziad (dawniej Pradziadek, czes. Praděd, niem. Altvater) – góra o wysokości wg geodetów austriackich 1492 m n.p.m, pruskich- 1493 m n.p.m. lub 1495 m n.p.m, a czeskich-1491,3 m n.p.m, w północno-wschodnich Czechach z wieżą telewizyjno-widokową.
Jest najwyższym szczytem: 
 -w paśmie górskim Wysokiego Jesionika (czes. Hrubý Jeseník),
- w północno-wschodnich Czechach.
 Śląska Czeskiego,
- Górnego Śląska i Moraw[4],
-  Sudetów Wschodnic
Tu przebiega historyczna (do 1763)granica Śląska i Moraw.
U podnóża malowniczy kurort Karlova Studanka z siarkową wodą mineralną o wspaniałym zapachu i smaku (jaj zbuków).
 
Wieża telewizyjna i widokowa o wys 160 m wybudowana w 1983 roku(widać z niej Kurkiewicza Górę i vice verse)Wieża widokowa w latach 1903-1959
 
 

Termalny Park Velké Losiny(Cz) 70 km 

9 basenów o temperaturach wody od 25 do 37 st C, bicze,masaże, zjeżdżalnie, batogany, cudy niewidy.
Tam też manufaktura- funkcjonująca jedna z najstarszych(z XVI wieku) europejskich papierni produkujących papier czerpany, dostępna do zwiedzania.
 

Uzdrowisko Priessnitza( wynalazcy przysznica) v Jeseniku(Cz) - 50 km

 to najstarsze uzdrowisko z wodami leczniczymi na świecie i okolicy. Swoje istnienie i sławę zawdzięcza genialnemu, rodem z Jeseników, Vincentowi Priessnitzowi (1799 – 1851)

 Głogówek-35 km, kaplica loretańska, odpusty

W kaplicy kościoła franciszkanów jest domek loretański zbudowany w latach 1630-1634  na wzór „Świętego domu” Santa Casa w Loreto, a ten z kolei został przeniesiony przez Aniołów z Ziemi Świętej do Loreto.
Możliwe odpusty dla zwiedzajacych.

Králíky(Cz)-125 km, okazja do odpustu zupełnego

Najważniejszą atrakcją jest położony na wschód od miasta kompleks klasztorno-pielgrzymkowy Hora Matky Boží (Góra Matki Bożej, dawniej Lysá hora) o wysokości 760 m n.p.m., z dużym, barokowym klasztorem Redemptorystów(1696 r), z drogą krzyżową i kaplicą Świętych Schodów, gdzie za przebycie każdego stopnia na kolanach (28 stopni)można uzyskać 9 lat odpustu(razem 252 lata ) do 2 września 1817, a po tej dacie-odpust zupełny.
W Kralikach w czasie wojny była filia obozu Gross Rosen, klasztor po wojnie był miejscem internowania czeskich księży.
 

Zelena Hora(Cz), miasto partnerskie- unikalne centrum pielgrzymkowe- 175 km

To sanktuarium pielgrzymkowe św. Jana Nepomucena (Zelená Hora jest miejscm jego urodzin). Jest to jeden z najważniejszych kościołów pielgrzymkowych na terenie Czech(budowa 1719-21r), znajdujący się na wzgórzu Zelená Hora(Zielone Wzgórze)  nad rzeką Sazawą. W 1994 roku sanktuarium zostało wpisane na Listę światowego dziedzictwa UNESCO
 

Zielona Góra- miasto partnerskie- 275 km, 

 (łac. Thalloris, Prasia Elysiorum, niem. Grünberg in Schlesien, czes. Zelená Hora ;pol Zielone Wgórze, ros Zełena Gora, ukr Zełena Hura) – miasto na prawach powiatu w zachodniej Polsce, największe miasto województwa lubuskiego, siedziba organów samorządu województwa, marszałka i zarządu województwa lubuskiego i Sejmiku Województwa Lubuskiego oraz jednostek wszelakich, oraz starosty powiatu zielonogórskiego,  oraz stolica diecezji zielonogórsko-gorzowskiej i jego biskupa, oraz piosenki radzieckiej. Razem z Sulechowem i Nową Solą tworzy tzw. Lubuskie Trójmiasto(Triberg). Należy do Związku Miast Polskich z siedzibą w Warszawie. Z dniem 1 stycznia 2015 roku miasto powiększyło się o obszar gminy Zielona Góra Dolna, bo tak chciał burmistrz by zostać prezydentem.
 

Radyně(Cz)-miasto partnerskie-405 km

Radyně to niewielka miejscowość w zachodnich Czechach, położona na obrzeżach niewielkiego miasta Starý Plzenec w odległości około 10 km od Pilzna. Główną atrakcją turystyczną są tu usytuowane na malowniczym wzgórzu (566 metrów n.p.m.) ruiny dawnego zamku królewskiego. Twierdza ta wzniesiona została prawdopodobnie w połowie XIV wieku za panowania króla czeskiego Karola IV w miejscu dawnego drewnianego grodu obronnego. W kolejnych wiekach na zamku rezydowali urzędnicy królewscy.
Po drugiej wojnie światowej zamek został przejęty przez skarb państwa. Przez jakiś czas działało to centrum przekaźnikowo-radiowe. Obecnie częściowo odrestaurowane i zabezpieczone ruiny zamku udostępnione są dla zwiedzających.
 

Zełenohoriszcze Dilne(Ua), miasto prtnerskie-505 km

Miasto na Ukrainie, na Podolu, nad Ługiem, w obwodzie lwowskim, w rejonie przemyślańskim,  leży ok. 20 km na zachód od Przemyślan i ok. 30 km na południowy wschód od naszego kochanego Lwowa. Od 1920 do 1939 r. miasto administracyjnie należało do Polski – województwo lwowskie. Miejscowość była siedzibą powiatu, ale już nie jest. Od stycznia 1944 roku do połowy 1945 roku, to jest do wysiedlenia Polaków do Radyni, miasto było miejscem schronienia polskiej ludności przez napadami band UPA. Liczba uchodźców przekraczała niekiedy liczbę stałych mieszkańców.
Strona zbudowana z Kopage
← Zbuduj swoją teraz
Znajdź nas na Facebooku
Powered by Kopage